Reverse engineering vs. conventionele methode
Kenmerkend voor het ontwerpproces voor staalconstructies volgens de conventionele methode is dat de constructie eerst wordt gecreëerd – opgevat als een creatie, die wordt vastgelegd in de vorm van een technische 2D-tekening of virtuele 3D-modellen.
Tegenwoordig kan worden aangenomen dat elk van de bovengenoemde vormen van constructieregistratie wordt uitgevoerd met behulp van computersystemen en dus digitaal van aard is. Zo’n constructieregistratie vormt ook steeds vaker de basis voor de vervaardiging van een object, vooral door het gebruik van moderne CNC-bewerkingsmachines. Wat kunnen we met deze stand van zaken doen? Wanneer het nodig is om een bestaand object te dupliceren, maar we hebben geen enkele vorm van registratie van de constructie, die de basis vormt voor de vervaardiging ervan. In dit geval komt reverse engineering ons te hulp.
Stadia van reverse engineering
Metingen bestaan meestal uit contactloze metingen en het verkrijgen van een driedimensionale weergave van het onderzochte onderdeel. Momenteel is de meest gebruikte techniek om de geometrie van complexe onderdelen te reproduceren het gebruik van een 3D-scanner in combinatie met speciale software. Dit geeft ons de mogelijkheid om een universeel CAD-model te maken.
Met een CAD-model dat er al is, kunnen we wijzigingen aanbrengen aan het onderdeel en bijvoorbeeld een beschadigd of gebroken onderdeel opvullen en zo weer in gebruik nemen.
Reverse engineering is een snelle en bewezen methode om objecten te reproduceren
Hiermee kunnen we de praktische gereedschappen en onderdelen maken die nodig zijn om de geplande aanpassingen te realiseren. Met behulp van reverse engineering kunnen we ook tests uitvoeren of documentatie voltooien.
Reverse engineering-technieken en modellen zijn een manier om gegevens op maat te verkrijgen, die vaak nodig zijn bij de productie van staalconstructies en machines.
