Inżynieria odwrotna a metoda konwencjonalna
Cechą charakterystyczną procesu projektowania konstrukcji stalowych realizowanych metodą konwencjonalną jest takie postępowanie, w którym najpierw powstaje konstrukcja – rozumiana jako twór, podlegający zapisowi w postaci rysunku technicznego 2D lub modeli wirtualnych 3D.
Współcześnie można przyjąć założenie, że każda ze wspomnianych form zapisu konstrukcji realizowana jest z użyciem systemów komputerowych, a więc ma ona charakter cyfrowy. Taki zapis konstrukcji jest też coraz częściej podstawą wytworzenia obiektu, zwłaszcza przy zastosowaniu nowoczesnych obrabiarek CNC. Co zatem można zrobić przy takim stanie rzeczy? Gdy istnieje potrzeba powielenia istniejącego obiektu, a nie dysponujemy żadną formą zapisu jego konstrukcji, będącej podstawą jego wytworzenia. W tym przypadku z pomocą przychodzi nam inżynieria odwrotna.
Etapy inżynierii odwrotnej
Pomiar zwykle polega na wykonaniu bezstykowych pomiarów i uzyskania trójwymiarowej reprezentacji badanego elementu. Obecnie najpopularniejszą techniką wykorzystywaną do odtwarzania geometrii skomplikowanych części jest zastosowanie skanera 3D, w połączeniu ze specjalnym oprogramowaniem. Daje to nam możliwość stworzenia uniwersalnego modelu CAD.
Mając już model CAD możemy wprowadzić modyfikacje części i na przykład uzupełnić uszkodzony lub złamany detal, a tym samym przywrócić go do ponownej eksploatacji.
Inżynieria odwrotna to szybka i sprawdzona metoda odtwarzania obiektów
Pozwala nam stworzyć praktyczne narzędzia oraz części, niezbędne do realizowania zaplanowanych modyfikacji. Przy użyciu inżynierii odwrotnej możemy przeprowadzić też test, czy uzupełnić dokumentację.
Techniki i modele inżynierii odwrotnej są sposobem otrzymywania danych skrojonych na miarę, wielokrotnie potrzebnych przy wytwarzaniu i produkcji konstrukcji stalowych i maszyn.
